«ثَلاثٌ یَبلُغنَ بِالعَبدِ رِضوانَ الله؛ کَثرَةُ الاِستِغْفارِ وَخَفضُ الجانِبِ وَکَثرَةُ الصَّدَقَةِ» (کشف الغمّة، جلد2، صفحه 349)
 
امام جواد (ع) فرمود:
 
«سه خصلت بنده را به رضوان خداوند می‌رساند؛ کثرت استغفار، سیرت نیکو و کثرت صدقه»
 
توضیح:
«رضا»
 
  رضا عبارت است از خشنودی بنده از حق تعالی و اراده و مقررات او. رضا فوق مقام تسلیم و دون مقام فناست.[1] می‌توان گفت رضا عبارت است از خشنودی و فرحناکی عبد از حق و افعال مورد نظر او و قضا و قدر او که لازمه این خشنودی و فرحناکی، خشنودی از خلق نیز هست.
 
مراتب رضا:
 - اولین مقام رضا این است که سالک خود را در تحت ربوبیت حق قرار دهد و به این ربوبیت راضی و خشنود باشد. علامت آن این است که مشقت تکلیف از وی برداشته شود و با جان و دل از آنها استقبال کند.
- درجه دوم رضا به قضاء حق است و از پیش‌آمدهای ناگوار و فرحناکی که برای او پیش می‌آید، راضی و خشنود باشد. این مقام نیز جز با معرفت به مقام و رحمت حق به عبد و ایمان به آن صورت نپذیرد.
- درجه سوم مقام محبت و جذبه است که از آن به رضا برضی الله تعبیر می‌شود و در این مقام عبد از خود خشنودی ندارد، بلکه رضایت او تابع رضایت حق است.
  نتیجه رضایت، هدایت است و خروج از ظلمات جهل و گناه؛ خداوند می‌فرماید:
 
«یهدی به الله مَنِ اتّبَعَ رِضوانَه سُبُل السّلام ویُخرِجُهُم مِنَ الظّلُماتِ اِلَی النّورِ بِاِذنِهِ وَیهدیهِم اِلی صِراطٍ مُستَقیمٍ» (مائده /16)
«خدا به وسیله آن کتاب هر کسی را که از پی‌ رضا و خشنودی او راه سلامت پوید، هدایت کند و او را از تاریکی جهل و گناه بیرون آورد و به علم نور داخل گرداند و به راه راست رهبری کند»
 
  بعضی ظلمات را به مراتب نفس و نور را عالم روح و صراط مستقیم را ولایت حضرت امیرمؤمنان تفسیر کرده‌اند.[2]
 
 
منبع: بی‌کران تسبیح، دکتر بتول خسروی، صص 283 – 281.
 
[1] .شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص 161.
[2] . ترجمه تفسیر بیان السعاده، ج 4، ص 305.

 

ابنة من صلت به الملائکة: دختر آن کس که ملائکه بر او درود فرستادند.

امینة الوحی: نگهدارنده امین وحی الهی.

انّانة: زن دردمند.

الانسیة الحوراء: بشر بهشتی.

انسیة: زنی که خصلتهای خوب انسانی در او متجلی است.

آیة النبوة: نشان نبوت.

باکیة: زن گریه کننده

دهم رجب سالروز میلاد باسعادت جواد الائمه حضرت امام محمد تقی ( علیه السلام ) نهمین پیشوای شیعیان است . تنها فرزند وجگر گوشه امام رضا (علیه السلام) که درسنین کودکی سایه پر مهر پدر را از دست داد وردای امامت ورهبری امت اسلامی را بر دوش گرفت و طی هفده سال جانهای تشنه حقیقت ومعنویت را از وجود پر برکت خویش بهرمند وبه احیای دین مبین اسلام که دست خوش آماج حملات از خدا بی خبران شده بود پرداخت . اما همین از خدا بی خبران که تاب تحمل وجود ذی جود امام را نداشتند خیلی زود زشت ترین عمل زندگی خود را مرتکب شدند وحضرت را در سنین جوانی به شهادت رساندند.