اعضای کانون ها خدماتی دریافت نمی کنند

احمد اکرمی افزود: این کانون که در سال 89 تأسیس شده است، 100 عضو دارد و عملأ امکانات چندانی برای خدمت رسانی به آنها در اختیار ندارد.

وی تأکید کرد: مراجعات مکرر به ادارات شهرستان همچنین ملاقات با مسئولان استانی برای حل مشکلات از جمله تهیه یک ویدیوپروژکتور برای نمایش فیلم برای اعضا، بدون نتبجه ماند و در تابستان امسال با دستگاه امانتی و نصب یک بنر بلااستفاده به عنوان پرده، افدام به نمایش فیلم در مسجد می کردیم و این در حالی است که برخی از ادارات و ارگان ها برای اطلاع رسانی برنامه های چند روزه خود، بنرهای بزرگ و ده ها هزار تومانی در شهر نصب می کنند.

اکرمی گفت: با کمک بچه ها زیرزمین بلااستفاده مسجد را تمیز کردیم و به عنوان تنها کانون شهرستان، سالن ورزشی ایجاد کردیم اما برای تأمین یک میز پینگ پنگ،هفت خوان رستم را طی کردیم و به چندین محل و شخص مراجعه کردیم تا قادر به تأمین این میز و یک دستگاه فوتبال دستی شدیم.

کمک هایی که دردی را دوا نمی کنند

وی اضافه کرد: در بحث مشکلات مالی عملأ هیچ کمکی از سوی کانون مساجد استان یزد دریافت نمی کنیم و با ارائه فعالیت های خود و هر چند ماه یکبار، مبالغی ناچیز در حدود 50 تا 100 هزار تومان به حساب ما واریز می شود و در برخی اوقات از همین مبلغ نیز نصیبی نداریم و اکثر اوقات حتی برای 100 برگ فتوکپی یک مسابقه، نیز با مشکل مواجه هستیم.

اکرمی ادامه داد: ما منتظر پول نمی نشینیم و گاهی اوقات از جیب خود هزینه می کنیم تا بتوانیم پاسخگوی جوانان و نوجوانان باشیم اما ما نیز توان محدودی داریم و باید قبول کرد که بدون پول نمی توان کار کرد.

وی افزود: چندین ماه است که یک کامپیوتر به صورت قسطی خریده ایم اما مشخص نیست که چگونه باید پول آن پرداخت شود. به مسئولان استانی کانون هم که مراجعه می کنیم، نتیجه ای نمی گیریم.

حرف زدن کافی است؛ به عمل کار بر آید/ مقابله با شبیخون فرهنگی با دست خالی ممکن نیست

وی افزود: حرف زدن کافی نیست و باید این مسئله از سوی مسئولان درک شود که مقابله با شبیخون فرهنگی با دست خالی ممکن نیست. چگونه برای پرداخت های چند صد میلیونی به برخی از ورزشکاران، بودجه وجود دارد اما برای خدمات رسانی به جوانان و نوجوانان به خصوص در مناطق محروم مشکل وجود دارد؟

آیا توقع اینکه یک سالن ورزشی در اختیار کانون های مساجد شهرستان ها قرار بگیرد، توقع بی جایی است؟

روندی که تنها به ارائه آمار ختم می شود/ قدرشناسی فراموش شده است

به نظر می رسد ادامه چنین روندی و افزایش هر از گاه یک کانون به جمع کانون های فرهنگی هنری مساجد، بدون در نظر گرفتن تمهیداتی برای حل مشکلات مالی آنها تنها به کار ارائه آمار به بالادستان می آید و نمی توان چندان انتظاری در مورد کارایی آنها داشت و در آینده بسیاری از فعالان این عرصه به دلیل مشکلاتی که پاسخگویی به مراجعانشان را با دشواری روبرو کرده است، راهی به غیر از ادامه فعالیت را در پیش خواهند گرفت.

اگر چه بیمه کتابداران به عنوان گامی مثبت برای ترغیب فعالان این عرصه در نظر گرفته شده است؛ اما لزوم توجه به فعالیت های این کانون ها و قدردانی از کسانی که در این راستا تلاش بیشتری دارند و به طور مثال اعزام آنها به سفرهای زیارتی امری است که می تواند فعالان این عرصه را دلگرم تر کند و از این حداقل ها نیز محروم هستند؛ اگر چه قدردانی در کشور ما هیچ گاه نهادینه نشده است.

گزارش: رحیم میرعظیم